مقالات
طرح های تحقیقاتی
مجلات عضو
فهرست مقالات ( 4 ) مقاله :
: 3717
: 15
: 0
ایندکس شده در :
تزریق خون اتولوگوس در محل لترال اپی کندیل بیماران مبتلا به آرنج تنیس بازان راجعه محمد دهقانی +* (M.D.)                     مهدی موید فر **(M.D.) چكيدهسابقه و هدف: آرنج تنیس بازان یا اپی‌کندیلیت لترال آرنج شکایت شایعی است. درمان‌های زیادی از قبیل تزریق کورتیکواستروئید، فیزیوتراپی، تجویز بریس با اثرات غیر قابل پیش‌بینی در آن به کار می‌رود. این مطالعه با هدف بررسی تزریق خون در اپی‌کندیلیت لترال مقاوم به درمان انجام شد.مواد و روش‌ها: 22 بیمار با اپی‌کندیلیت لترال تحت تزریق با 2 میلی‌لیتر خون خود فرد زیر اکستانسور کارپی رادیالیس برویس قرار گرفتند. همه بیماران سابقه 2 بار درمان ناموفق غیر جراحی را داشتند که شامل یکی یا همه موارد ذیل بود: فیزیوتراپی، درمان با اسپلینت، مصرف داروهای خوراکـی ضد التهـابی غیر استروئیـدی و تزریق استروئیـد. بیماران با پرسشنامه ارزیابی بیماران مبتلا به تنیس البو (PRTEE) بررسی شدند.يافته‌ها: میانگین پی‌گیری 3/7 ماه (از 4 تا 10 ماه بود). پس از تزریق خون میانگین نمره درد از 7/43 به 1/9 کاهش یافت (001/0 > P-value). همچنین نمره عملکرد فرد از 4/42 به 1/10 تنزل پیدا کرد (001/0>P-value). عوارض ناشی از این درمان شامل 3 مورد اکیموز و 1 بیمار نیز پس از تزریق دچار ضعف و بی‌حالی شد.استنتاج: بر اساس این مطالعه در موارد اپی‌کندیلیت لترال مقاوم این درمان کم عارضه و موثر توصیه می‌گردد. واژه هاي كليدي : آرنج تنیس بازان، اپی‌کندیلیت لترال، تزریق، خون * فوق تخصص جراحي دست، عضو هیأت علمی (استاديار) دانشگاه علوم پزشکی اصفهان                                + * مولف مسئول : اصفهان- خیابان کاشانی- بیمارستان آیت ا... کاشانی                                        E-mail : m-dehghani @ med.mui.ac.ir** دستیار ارتوپدی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهانEتاريخ دريافت : 28/12/85            تاريخ ارجاع جهت اصلاحات : 30/2/86             تاريخ تصويب: 6/4/86 
نویسندگان: ارسلان محمودیان
کلیدواژه ها :
: 2613
: 3
: 0
ایندکس شده در :
نویسندگان: ارسلان محمودیان
کلیدواژه ها :
: 2785
: 3
: 0
ایندکس شده در :
نویسندگان: مهدی پورافضلی, سیدعلیرضا ابراهیم زاده
کلیدواژه ها : حداقلهاي يادگيري - ارتوپدي - كارورز - مهارت
: 6278
: 36
: 0
ایندکس شده در :
مقدمه: شيوع بيماريهاي عضلاني اسكلتي و ارتوپدي در ويزيتهاي سرپايي و اورژانس بالاست و در عين حال، شواهد نشان ميدهد، آموزشهاي مناسب و كافي در برنامههاي آموزش دانشجويان پزشكي و به خصوص كارورزان در اين موضوع وجود ندارد. هدف از اين مطالعه تعيين دستيابي به حداقلهاي يادگيري توسط كارورزان در بخش ارتوپدي دانشگاه علوم پزشكي اصفهان بود.روشها: اين مطالعه توصيفي در بيمارستانهاي آموزشي دانشكده پزشكي اصفهان در ارديبهشت و خرداد 1385 انجام گرفت. پرسشنامهاي 14 گزينهاي از حداقلهاي يادگيري تعيين شده در 4 عرصه اتاق عمل، اورژانس، بخش و درمانگاه تهيه شد. چهل كارورز ارتوپدي در 2 ماه ارديبهشت و خرداد 1385، كه حداقل 3 ماه از دوره اينترني خود را نيز پشت سر گذاشته بودند، پرسشنامه را به صورت خودايفا تكميل نمودند. دادهها با نرمافزار SPSS و به صورت توزيع فراواني مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.نتايج: همه شركتكنندگان بررسي «علائم سندرم كمپارتمان» و «سوچورها» را خود انجام ميدادند. همه كارورزان نحوه گرفتن گچ و آتل، انجام انواع بانداژ و سوچورهاي زخم هاي باز و تزريقات داخل مفصل را آموزش نديده بودند.نتيجهگيري: كارورزان نتوانستند حداقلهاي يادگيري مهارتهاي اين بخش را به دست آورند كه با نتايج مطالعات قبلي همخواني داشت. لازم است بازنگري كلي در برنامه آموزشي كارورزان ارتوپدي به صورت افزايش طول دوره، تعيين شرح وظايف، ايجاد دوره اكسترني و... انجام شود.